Bullitt

Bullitt ★★★★

Peter Yates wordt maar zelden aangehaald als men het over innoverende cineasten heeft. Meer zelfs, heel wat van zijn films worden maar weinig serieus genomen. Denk maar aan The Deep dat vaak afgedaan wordt als een Jaws-rip off maar dan zonder haai, de sciencefictionfilm Krull waar iedereen wel een eigen mening over heeft of The Friends Of Eddie Coyle. Die laatste is wel één van de betere misdaadfilms uit de jaren 70, maar helaas alleen maar gekend door die-hard cinefielen. Te vaak wordt vergeten dat Yates ook de man is van Bullit, in heel wat opzichten een revolutionaire film. Allereerst is er de baanbrekende achtervolgingsscène in San Francisco waar een knap stukje editing voor nodig was en waarvoor Frank P. Keller verdiend een Oscar voor zou krijgen. De achtervolging met de Ford Mustang duurde langer dan tien minuten en zou later ontelbare keren herhaald worden, o.a. door Peter Bogdnnovich in de komedie What’s Up Doc? met Barbara Streisand en Ryan O’Neal, maar ook bijv. in The French Connection. Er was niet alleen het genie van de filmmontage, maar ook het feit dat men voor het eerst camera’s in de auto’s zou plaatsen waardoor het lijkt alsof de kijker zelf achter het stuur zit. En natuurlijk is het er personage van de agent Bullit zelf. Voor het eerst was de rechercheur van dienst geen grijze muis, maar een echte waaghals en een held die zich maar weinig aantrok van de woorden van zijn meerdere en zelf op zoek ging naar de waarheid. Het soort van filmheld dat ontelbare keren zou gekopieerd worden o.a. door Clint Eastwood als Dirty Harry.

Realisme stond hoog in het zadel. Het moesten flikken van vlees en bloed zijn. Daarom baseerde Steve McQueen zijn karakter op dat van inspecteur Dave Toschi die hij eerder had ontmoet en die later samen met Bill Armstrong beroemd zou worden als de onderzoeker naar de Zodiac Killer-moorden. Toschi wordt overigens gespeeld door Mark Ruffalo in Zodiac. McQueen ging ver, zo stond hij erop dat hij exact dezelfde holster als Toschi wilde dragen. Robert Vaughn die met McQueen al eerder in The Magnificent Seven speelde, hapte wel toe op een hoofdrol maar hij had er toch zeer grote twijfels over omdat hij vond dat dit een script geen plot had. Het einde is, zonder ook maar ook één spoiler weg te geven, niet iets wat je onmiddellijk in een Hollywoodproductie zou verwachten.

Alles draait rond de gangster Johnny Ross (Felice Orlandi), een stergetuige op een hoorzitting van de Senaat over georganiseerde misdaad, en die speciaal van Chicago naar San Francisco overkomt. Een uiterst delicate zaak want hierdoor wordt de misdadiger een doelwit. Walter Chalmers (Robert Vaughn) is een rijke, machtige Amerikaanse senator die aan luitenant Frank Bullitt (Steve McQueen) en zijn team de opdracht geeft om Ross twee dagen te bewaken. Om geen argwaan te wekken wordt Ross in een goedkoop hotel vastgehouden. Het duurt evenwel niet lang vooraleer twee huurmoordenaars de hotelkamer binnenstormen en zowel de gangster als Bullits collega neerknallen. Onmiddellijk geeft Chalmers de schuld aan Bullitt dat hij er niets van bakte en de senator wil dat de agent onmiddellijk van de zaak wordt verwijderd, maar Bullit voelt dat er meer aan de hand is en weigert te luisteren. Zo gaat dat nu eenmaal in de films...

Er zijn massa’s redenen waarom Bullit zo goed werkt en vijftig jaar later nog steeds zo goed overeind blijft. De voornaamste is ongetwijfeld het charisma van Steve McQueen, een man die figuurlijk aan de camera plakt en zijn bijnaam van Mr. Cool in deze politiethriller alle eer aandoet, ook al was zijn entourage verbaasd dat hij in de huid van een flik wilde kruipen. McQueen was niet echt een doetje en in zijn turbulente jeugd had hij met meer dan één keer aan de stok gehad met de hand van de wet.

McQueen had de kwalijke reputatie dat hij er altijd alles aan deed om zijn tegenspelers naar huis te spelen. Hij deed dat reeds in één van zijn eerste rollen met Frank Sinatra in Never So Few van John Sturges (de regisseur aan wie hij alles te danken had) en ook de egoclash met hem en Yul Brynner in The Magnificent Seven is tot op heden een legendarisch filmfeit. Ook in Bullit is het all eyes on Steve McQueen. Tijdens de fenomenale achtervolging stak McQueen geregeld zijn hoofd uit het venster zodat het publiek goed kon zien dat hij de stunts voor zijn rekening nam. De echt gevaarlijke werden zoals steeds in de films van McQueen uitgevoerd door Bud Ekins. McQueen was de ster en de rest bijzaak, dat zag je vooral goed in het personage van zijn vrouw, Jacqueline Bisset die nauwelijks een woord tekst krijgt en alleen maar goed is voor mooi slaapkamerinterieur. Sowierso is Bullit grootse cinema en een groot voorbeeld van andere regisseurs. John Woo, William Friedkin en Quentin Tarantino verklaarden zich allen grote fan, net als Michael Mann die later in Heat met de luchthavenscene een hommage zou brengen aan deze all time classic.

(www.dvdinfo.be)

Block or Report